|  سال
63 بود، رفت پیش امام و عکسشو داد به امام
خميني(ره)گفت: اگر میشه محض تبرک یه جمله
بنویسید تا از شما پیر جماران یادگار
داشته باشم.
امام گوشه عکس نوشتند:
خداوند این شهید مسعود را رحمت
فرماید روح الله موسوی الخمینی
حیرت زده مانده بودیم که چه سری در کار
است!؟
و اکنون پس از 26 سال همه از این سرّ مرید
و مراد با خبر شدیم که، امام خود شهدایش
را انتخاب می کند. شهید حسین اسدی پس از
سالها تلاش و فعالیت برای زنده نگه داشتن
یاد شهدا و سر و سامان دادن به گلزار
شهدای شهرخانوک و برپایی مراسم شهدا در
حادثه تروریستی در منطقه سیستان و
بلوچستان به خیل دوستان شهیدش پیوست.
نظرات
www.shohadakhanook.com
ادامه مطلب.... |
در بیمارستان شهید بهشتی شیراز بستری بود. ما با دیدن روحیه او خدا را شكر میكردیم كه نسبت به بقیه تحمل بیشتری دارد. یكی از پرستاران كه حجاب خوبی نداشته، هر زمان كنار سید رضا میآمده، شهید چنان برخورد خوب و ملایمی با او داشته و به او احترام میگذاشته كه روز سوم پرستار عوض میشود و حجابش كامل میگردد. بعد نزد سید رضا آمده و میگویند كه من بخاطر برخورد خوب شما متوجه شدم كه حجاب مسئله خوبی است و اسلام همه چیزش از روی مصلحت است.
من بارها می گفتم : اگر از توي جبهه فشنگ پر ، برايم نمی آوری، لااقل پوکه اش را يادگاري با خودت بیاور، می گفت: پسرم یک سوزنی از توی جبهه به من نگو بیاورم، حساب آنجا با حساب اینجا فرق می کند. شاید همان پوکه نظامی ، بعدها به درد بخورد، باید توی جبهه باشد.حتي ايشان با قلم بیت المال توی خانه يادداشتي نمی نوشت.
می گفت خانه من سنگر من است من تا زنده هستم در سنگر باقی خواهم ماند و باز می فرمود: باید بعد از تمام شدن جنگ ایران و عراق، سراغ فلسطین و قدس عزیز بروم و او را از چنگال اهریمنان خارج کنم. او در تشکیل کمیته و سپاه نقش بسزایی داشت و در آزادسازی شهر سنندج فرماندهی نیروهای اعزامی سپاه را بعهده داشت و از آنجا به کردستان عزیمت نمود و به مدت یکسال مسئولیت و فرماندهی سپاه مهاباد را در آن منطقه بعهده گرفت و هر وقت پای حمید به مهاباد می رسید شهر آرام می شد. اصلاً انگار دموکرات یا کومه ای در شهر نیست .خودش همیشه با وضو بود، به ما هم توصیه می کرد دائم الوضو باشیم.
با عجله به خانه آمده وگفت: حمام رابرایم آماده کنيد، مي خواهم خود را تطهیر کنم، ازهمین جا بوی شهادت به مشامم می رسد، میخواهم غسل شهادت کنم و از همین نقطه که حرکت میکنم آمادگی خودرا برای شهادت به خدایم اعلام کنم . بعداز حمام نور عجیبی در چهره داشت وباتمام همسایگان و اقوام خداحافظی کرد ورفت . وهمانطور که خودش گفته بود شهادت انتظارش را می کشید،رفت و به آروزی خودش رسید.
در وصيت نامه اش نوشته بود:حال که ما چنین راهی را در پیش داریم چقدر کم سعادت است کسی که در بستر جان دهد واز این فیض عظیم محروم بماند.ومن از شما ملت عزیز عاجزانه می خواهم که در راه وحدت ویکپارچه شدن تا آنجا که توان دارید کوشش کنید تا بتوانید نقشه های مخالفین اسلام راهمچون گذشته در نطفه خنثی کنید.وهمچنین از همرزمان خود تقاضا دارم برای پاسداری از خون شهیدان که مسئولیت بسیار سنگینی است،راه آنها را ادامه دهید.
خاطرم هست كه شهید سه آرزو داشت كه میخواست به ترتیب به آنها برسد، یكی اینكه به جبهه برود، دیگر اینكه خانه خدا را زیارت كند و بعد از این آرزو میخواست در راه خدا شهید شود و اتفاقاً همینطوری هم شد. یعنی اول رفت مكه ،بعد به جبهه رفت و آنجا به فیض شهادت رسید.
سعيد عرب نژاد فرزند راستين اسلام و شهيد راه فضيلت در سال 1343 در كرمان در خانواده اي متوسط به دنيا آمد و در سال 1350 به مدرسه راه يافت . دوران دبستان را با هوشي فوق العاده گذراند . از زماني كه هنوز به سن 15 سالگي نرسيده بود با اين حال عزمش را جزمش استوار و نيتش محكم و پايدار بود . و همچنين سه سال راهنمايي را هم گذراند . همه دبيرانش و همكلاسيهايش از هوش سرشار او تعريف مي كردند . و دوره اول متوسطه عمومي را در هنرستان دادبين گذراند . بعد از آن يعني در سن 15 سالگي مدرسه را رها كرده به سپاه پاسداران راه يافت . مدت سه ماه در پادگان آموزش ديد و صورت پاسدار دائم در آمد و از آن به بعد در سپاه بود اما دفعه اولش بود كه به جبهه رفته بود اما فداكاريش بزرگتر از آنچه تصور مي شد . او شانزده سال و اندي بيش نداشت كه عشق به الله و شهادت باعث شد كه راحتيها و خوشيهاي دنيا را رها كرده و به خيل شهيدان عزيز به درگاه خدا پيوست
دو سه شب قبل از شهادتش با پسر عمه اش باقر خوابیده بودند و رضا شب خوابی می بیند ، نصف شب بلند می شود و برای باقر تعریف می کند که در خواب دیده عده ای اسب سوار از جلویش عبور می کنند، او جلوی اولی و دومی را می گیرد، آنها نمی ایستند، جلوی سومی را می گیرد او می ایستد و رضا از او می خواهد که او را با خودش ببرد و آن اسب سوار قبول می کند، بازویش را می گیرد و او را می کشد پشت ترک اسبش و او را می برد، بعد بیدار می شود و خوابش را برای باقر تعریف می کند و باقر به او می گوید خوابت را برای کسی تعریف نکنی، رضا هم می گوید
من همین روزها شهید می شوم، چون کسی که من را با خودش برد امام حسین (ع) است و من شهید می شوم، و دو سه روز بعدش هم شهید می شود
